Leczenie zespołu Sjőgrena

Leczenie polega głównie na ochronie narządu wzroku. W tym celu zaleca się stosowanie sztucznych łez w płynie lub żelu, a także miękkich soczewek kontaktowych. Do rzadszych sposobów należy podawanie leków, takich jak pilokarpina, stymulujących gruczoły wydzielania zewnętrznego. W celu modyfikacji procesu zapalnego stosuje się hydroksychlorochinę lub chlorochinę. Czasami zachodzi konieczność podawania glikokortykosteroidów lub leków immunosupresyjnych. Prowadzone są ponadto próby leczenia leflunomidem i lekami biologicznymi, takimi jak rytuksymab. W przypadku postaci wtórnych zespołu Sjőgrena zaleca się leczenie choroby podstawowej. Ze względu na wspomniane ryzyko rozwoju chłoniaków, nawet 40-krotnie większe, konieczne są stałe obserwacje kliniczne i powtarzanie badań laboratoryjnych w celu poszukiwania białka monoklonalnego. Rokowanie co do życia wiąże się w zasadzie z rozwojem chłoniaków nieziarniczych. Zmianami, które mogą sugerować wystąpienie nowotworu są plamica, zmniejszenie stężenia składowych C3 i C4 dopełniacza, zmniejszenie liczby limfocytów.

Tagi: , ,